What A Joy Is Learning

After my school, student’s years I’ve raised myself to be my own teacher. 

Oh, what a joy is learning and it still is. To take your time to learn without being oppressed as a horse to run faster and faster.

I could learn and would like to learn even all the subjects what I did not like before and I could master the exercises without having recourse to formulas and learning by heart now. 

I would remember it, master it for as long as life if only I have the time to learn it. I think, If Gershwin could compose a song within a minute; I gladly would do it in a year and be content with less.

“Don’t be greedy” I warned myself, “ unless you want to spoil the joy of learning. Take one or two at a time not a lot at the same time.”

Without a teacher have I learned myself to run the marathon, to improve my voice and those of my choir members of age, how to conduct, to provide myself with my own studies in harmony, to furnish my own analyses of a Volley Ball match, to be a volley Ball coach, … 

I never could be a good student of a teacher, of a professor, never be a good disciple of a great spiritual teacher or spiritual leader, in order perhaps that I could enjoy learning, have my self esteem and be myself.

I’m grateful God created me thus.

Ade’s Kerst Geschenk

We zouden voor Christmas Eve zingen, Berceuse van Lehman uit onze Noel Cantate toen, en God So Loved the World van Stainer.

Twee van mijn sterkste sopranen konden niet mee-doen. 

Net een uur voor onze warming up, telefoneerde Ade, mijn beste, sterkste sopraan dat zij ook niet kon komen, haar stem was niet in orde en nu was haar knie opgezwollen, kon haast niet lopen en gemakkelijk opstaan. Nu verlies ik drie van mijn sterkste sopranen.

Ik heb nog twee sterke sopranen, maar niet zo safe.

Ik denk, niet wanhopen, al zal het niet zo mooi zijn als wanneer wij kompleet zingen, apa boleh buat (laat maar lopen), ik moet me niet laten vloeren, ik maak het beste uit ze en vraag hun straks meer dan honderd procent te zingen, want het is zo hoog voor ons oude lui en men moet relatief lang kunnen aan houden.

Tijdens de warm up was ik zo blij verrast. Ik zag Ade ondanks haar pijn, langzaam, voorzichtig de kerk binnen lopen of waggelen. Wat een heerlijke verassing, ze zong toch mee.

Na de dienst zei ik tegen Ade, “hadiah natal Ade ini paling indah, entah, untuk Tuhan, atau untuk kita.

“Jouw kerst geschenk is het mooiste, dat is, dat je nog komt ondanks de pijn in je benen, misschien voor God of ons. Het koor zong met vuur. Wij danken jou, wij waren in hogen nood. Ik ben je zo dankbaar, De gemeente zeker ook daar we anders niet zo goed gezongen zouden hebben.” Dat zei ik in het Indonesisch.

Zij lachte, ik geloof dat wat ik zeide niet tot haar doordrong, dat zij zo goed was. Misschien gelukkig niet en juist goed dat ze dat niet wist. Ze had het zelf uitgestreden en overwonnen.

Dat was haar heerlijk kerst geschenk die ik nooit zal vergeten.

December 2004

Forcing A Good Custom Is Good

I always thought that freedom was best. Yet, I believe, forcing a good custom, a good rule, is good.

Forcing your family eating together, yet I’d rather like that it was done freely, willingly without being forced.

And I thought of the happiness of a mother chicken and her baby chicks following her, eating together, sleeping together under her wings.

Rules forcing us driving left, or right, to come or leave on time, to come regularly, ... What were it free, do, act as you like? Then it occurred to me that it would be chaos.

Shooting Candid Pictures

Shooting pictures of toddlers, all kinds of creatures are genuine, candid. 

But shooting a candid, genuine picture of people when they’re off guard (not acting) is not easy.

What The Poet, The Painter Would Say

The Poet: Music is poetry in sounds, a painting is poetry  in line and colors.

The Painter: Music is a painting in sounds, poetry is a painting in words.

It’s The Beautiful Thought That Matters

But how can I ever be anonymous? 

Should I write on walls, packing paper, trees, gas balloons, … without my name, not in the internet, not in news papers, books?

How I wish I just could say “thank you” on someone’s blog, post, book I love, like, enjoy, without revealing my identity, like a voice from heaven, like a silent kiss of gratitude.